เภสัชกรแมกไซไซกับภาระความสุขที่สามจังหวัดใต้สุด

เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมาผมได้รับจดหมายจากกล่องข้อความใน Facebook จากเพื่อนคนหนึ่งเกี่ยวการเปิดตัวโรงงานยาแผนโบราณ ซึ่งในภาพมีท่านชวนหลีกภัยและดร.กฤษณา ไกรสินธุ์ อยู่ในภาพ เมื่อได้เห็นภาพก็รู้ตื่นเต้นและอดสงสัยไม่ได้ว่า

คุณป้าแมกไซไซของเด็กๆๆแอฟริกาไปทำอะไรอยู่ที่นั่นถึงมีพิธีเปิดโรงงานอย่างอลังการแบบนั้น ผมจึงได้ถือวิสาสะโทรศัพท์ไปแสดงความยินดี และแอบสอบถามเรื่องราวความเป็นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ผมขอแอบถอดบทสนทนาของผมออกมาเป็นบทสัมภาษณ์บางช่วงให้เพื่อนๆๆได้อ่านกันนะครับ

Kibangkok: ฮัลโหล อาจารย์ครับ อาจารย์เป็นอย่างไรบ้างครับ สบายดีหรือเปล่าครับ ผมไม่ค่อยได้เห็นอาจารย์ทางทีวีเลยครับ หลายคนสงสัยอาจารย์หายไปไหนครับ
ดร.กฤษณา: อ๋อ พี่ไม่ได้หายไปไหนหรอกค่ะ ช่วงนี้ไม่ได้ค่อยได้ไปแอฟริกาค่ะ รอการก่อสร้างโรงงานยามาเลเลีย อีกไม่นานคงจะต้องไปตรวจงานอีกค่ะ ช่วงนี้ใช้ ตอนนี้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่เมืองไทยค่ะ ทำงานอยู่ที่ทางภาคใต้ค่ะ

Kibangkok: อาจารย์ครับ ผมได้รับอีเมลจากเพื่อนทาง facebook ครับ ได้เห็นภาพหนึ่งครับ ดีใจมากครับ ผมขอแสดงความยินดีด้วยนะครับ กับโรงงานยาแผนโบราณ เออ อาจารย์ครับ โรงงานนี้เป็นโรงงานอะไรเหรอครับ ดูในภาพแต่งตัวยังกะนักวิทยาศาสตร์เลยครับ
ดร.กฤษณา...ขอบคุณค่ะ ในภาพเป็นพิธีเปิดโรงงานยาตำรับโบราณ โดยท่านชวน หลีกภัย ให้เกียรติมาร่วมเปิดงานและเป็นกำลังใจให้กับชาว มอ.และพี่น้องเกษตรสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ค่ะ โรงงานนี้เป็นโรงงานยาแผนโบราณ ตั้งอยู่ที่ ม.สงขลานครินทร์ หาดใหญ่ค่ะ โรงงานนี้ผลิตยาสมุนไพรตำรับโบราณ ควบคุมและดำเนินการโดย คณะเภสัช มอ.ค่ะ โดยใช้วัตถุดิบจากเกษตกรจาก 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ค่ะ

 


Kibangkok: อาจารย์ครับ ทำไมอาจารย์เลือกทำโรงงานที่ มอ. และทำไมต้อง 3 จังหวัดภาคใต้ด้วยครับ
ดร.กฤษณา: ก็มีหลายเหตุผลนะค๊ะ ที่นั่นคือบ้านเกิดของพี่ค่ะ พี่เคยใช้ชีวิตตอนเป็นเด็กๆๆที่นราธิวาสค่ะ คุณพ่อเคยเป็นแพทย์ที่นั่นค่ะ พี่รักที่นั่นเหมือนบ้านเกิดค่ะ สำหรับเรื่องสมุนไพร โดยส่วนตัวแล้วพี่รักสมุนไพร ประเทศไทยมียาพื้นบ้านที่ดีๆๆหลายขนาน รักษาโรคมาตั้งแต่สมัยโบราณ ภูมิปัญญาคนไทยล้ำค่ามากค่ะ แต่น่าเสียดายที่คนรุ่นใหม่ไม่ค่อยจะรู้และเข้าใจ เลยไม่มีโอกาสได้ใช้กัน พี่อยากจะส่งเสริมการรักษาโรคด้วยสมุนไพรค่ะ และทางภาคใต้ โดยเฉพาะ 3 ชายแดนภาคใต้เป็นแหล่งอุดมสมบูรณ์ สมุนไพรที่นั่นมีคุณภาพค่อนสูงทัดเทียมกับทางภูมิภาคอื่นๆๆของไทย และที่นั่นก็มี มอ.ที่น่าจะเป็นพี่เลี้ยงที่ดีในการจัดการเรื่องการผลิตยา พี่คิดว่าหากโครงการนี้สำเร็จก็จะช่วยส่งเสริมเกษตกร 3 จังหวัดภาคใต้ให้มีรายได้ที่ดีและมั่นคงได้ค่ะ และชาวบ้านที่นั่นก็น่ารักค่ะ พี่จึงตัดสินใจเลือกที่นั่นค่ะ

Kibangkok: อาจารย์ครับ อาจารย์รู้ได้อย่างไรว่าสพุนไพรที่นั่นดี และปลูกที่นั่นจะให้คุณภาพดีกว่าที่อื่น
ดร.กฤษณา : ก็ต้องมีการตรวจวัดคุณภาพดิน เข้าไปศึกษาดินและวัดค่าตัวยาจากสมุนไพรที่ปลูกที่นั่นค่ะ พี่และชาวบ้านช่วยกันเก็บดินมาศึกษาในห้องวิจัยกันค่ะ ศึกษามานานพอสมควรค่ะ ทั้งดินและผลผลิตทางเการเกษตร เช่น จากที่พี่เคยวิจัยมา ขมิ้นชันที่ 3 จังหวัด ค่าตัวยาที่วัดไว้มีค่าสูงมากเลยนะค๊ะ ทัดเทียมกับจังหวัดอื่นๆๆเลยค่ะ

Kibangkok: เออ อาจารย์ครับ อาจารย์เข้าไปศึกษาดิน อาจารย์เดินทางไปปัตานี ไปกินไปนอนกับชาวบ้าน อาจารย์ไม่กลัว ตูมๆๆๆ บ้างเหรอครับ
ดร.กฤษณา: กลัวอะไรค๊ะ พี่ไม่มีพิษภัย พี่ไม่ใช่เจ้าหน้าที่จากหน่วยงานใด และไปก็ไม่ได้รับค่าจ้างใดๆๆจากใคร เป็นงานอาสาฯค่ะ ไม่ได้มีส่วนในผลประโยชน์ใดๆๆที่นั่น จะต้องไปกลัวอะไรค๊ะ คนในพื้นที่เขารู้เขาเข้าใจค่ะ ยิ่งเราเข้าไปช่วยเขาด้วยความจริงใจ ไม่มีใครทำอันตรายใดๆๆค่ะ ความจริงใจคือเกราะคุ้มภัยที่ดีทีสุดในโลกค่ะ

Kibangkok: ทำงานที่ 3 จังหวัดภาคใต้ อาจารย์พบอุปสรรคอะไรหรือเปล่าครับ
ดร.กฤษณา: มีค่ะ ช่วงแรกๆๆชาวบ้านบางคนก็ไม่ค่อยเข้าใจว่าพี่จะทำอะไรกันแน่ มิหนำเจ้าหน้าที่บางคนก้อเข้าใจผิดพี่ไปต่างๆๆนาๆๆๆ คุณกิ๊ก็คงพอเดาออกนะค๊ะว่ามีหมายถึงอะไร แต่เมื่อเขาเห็นความพยามของเรา เขาก็เปลี่ยนความคิดไปเรียบร้อยแล้วหล่ะค่ะ ชาวบ้านบางคนที่ไม่เคยสนใจหรือกลัว ตอนนี้ก็เข้ามาร่วมโครงการปลูกพืชสมุนไพรกันหลายคนเลยค่ะ บางคนก็ประกาศตัวขอเป็นอาสาสมัครช่วยงานอีกด้วยหละ พี่มีความสุขมากค่ะ ตอนนี้ชาวบ้านบางคนก็รวมกลุ่มกันตั้งเป็นบริษัทฯ ซื้อสมุนไพรส่งให้กับโรงงานงานของ มอ.เลยกันทีเดียวค่ะ


Kibankgok: ฟังดูแล้ว โครงการนี้ช่วยส่งเสริมรายได้เกษตกร 3 จังหวัดได้ดีทีเดียวเลยนะครับอาจารย์
ดร.กฤษณา: ช่วยได้เยอะทีเดียวค่ะ ชาวบ้านนอกจากจะมีรายได้ที่ดีแล้ว เขาก็ยังมีสุขภาพที่แข็งแรงขึ้นด้วยนะค๊ะ โดยเฉพาะสุขภาพใจ ตอนนี้พี่เชื่อว่าชาวบ้านหลายคนคงมีสุขภาพใจที่แข็งแรงขึ้นเยอะทีเดียวเลยหละค่ะ มีรายได้ที่มั่นคงขึ้น สุขภาพที่แข็งแรงขึ้น จิตใจสุขสบายขึ้น มีความภาคภูมิใจในตัวเองมากขึ้น นั่นก็หมายถึงสังคมก็จะแข็งแรงขึ้น สังคมก็น่าจะอยู่ขึ้นด้วยค่ะ

Kibankgok: อาจารย์ครับ แล้ว มอ.มีส่วนร่วมในโครงการนี้อย่างไรครับ
ดร.กฤษณา: มอ.เค้าใจดีมากค่ะ เต็มใจช่วยกันอย่างแข็งขันกับโครงการนี้ค่ะ เพื่อเป็นการส่งเสริมสมุนไพรไทยและก็ยังช่วยส่งเสริมรายได้เกษตกรทางภาคใต้ด้วยค่ะ มอ.เค้าจัดการบริหารหลายอย่างค่ะ ควบคุมคุณภาพ การวิจัย สูตรตำรับ การผลิต รวมถึงการจัดจำหน่าย ทำทุกอย่างเลยค่ะ ทุกคนเหนื่อย แต่ก็มีความสุขกันมากค่ะ

Kibangkok: อาจารย์ครับ ยาสมุนรไพรของ มอ .ต่างจากที่เค้าขายในตลาดอย่างไรครับ
ดร.กฤษณา: ต่างกันแน่นอนค่ะ ที่ มอ.เป็นสถานศึกษา เค้าไม่ได้ยึดถือเอากำไรเป็นเป้าหมายค่ะ เค้ายึดหลักคุณธรรมและมนุษยธรรมเป็นที่ตั้งค่ะ ผลิตยาเพื่อเน้นรักษาโรคไม่ได้เน้นกำไรค่ะ นอกจากนั้นสูตรต่างๆๆ พี่ก็เป็นคนช่วยกันวิจัยและจัดทำ ยาส่วนใหญ่เป็นตำรับโบราณ ตามสูตรโบราณแท้ๆๆค่ะ มีบางตัวที่พี่กำลังศึกษา มีการปรับแต่งรสกลิ่นให้ทันสมัย เอาใจวัยรุ่นค่ะ ตัวนี้พี่เอาไปทดลองที่ ม.ฮาบิน ประเทศจีน มหาลัยที่ไปสอนหนังสือน่ะค่ะ พี่เอาไปทดสอบกับหนูทดลอง น่าดีใจมากค่ะ หนูเมืองจีนหลังจากทานสมุนไพรนี้แล้วว่ายน้ำได้เร็วขึ้น และนอนหลับเร็วขึ้น เภสัชกรที่เมืองจีนบอกว่า สูตรนี้คล้ายๆๆกับยาสมุนไพรจีนโบราณที่ทางการเอาให้ทหารทานก่อนออกรบค่ะ พอแล้วค่ะไม่อยากพูดมากไปกว่านี้ เรื่องนี้มันยังอยู่ในห้องทดลองอยู่เลยค่ะ ถ้าสนใจก็สอบถามที่ มอ.เค้าก็แล้วกันนะค๊ะ

Kibangkok: สมุนไพรที่ผลิตแล้วจะหาซื้อได้ที่ไหนครับอาจารย์ ผมอยากลองทานบ้างจัง
ดร.กฤษณา: ตอนนี้กำลังทดลองจัดจำหน่ายค่ะ คงจะมีขายเฉพาะทาง สงขลาและจังหวัดใกล้เคียงก่อนมั้งค๊ะ รายละเอียดเรื่องนี้พี่ไม่ทราบหรอกนะค๊ะ คงต้องถามที่ มอ.ค่ะ

Kibangkok: อาจารย์ครับ อาจารย์ไม่เหนื่อยเหรอครับ อาจารย์ทำอะไรไว้มากมาย อาจารย์คาดหวังอะไรเป็นพิเศษจากโครงการนี้หรือเปล่าครับ มีอะไรแอบแฝงหรือเปล่าครับ
ดร.กฤษณา: ถามคำถามพี่แรงจังนะค๊ะ....เหนื่อยไม่กลัว กลัวไม่มีความสุขค่ะ อายุพี่ก็เพิ่มขึ้นทุกๆๆๆปี ก็อยากจะทำอะไรให้มากเท่าที่ก่อนที่จะไม่สามารถทำอะไรได้ค่ะ เมืองไทยมีสิ่งดีๆๆ มีคุณค่าดีๆๆมากมายที่ต่างชาติเค้าอิจฉากัน แต่น่าเสียนะค๊ะ คนไทยกลับไม่ค่อยเห็นคุณค่า หรือพยายามมองไม่เห็นกันค่ะ หากเราช่วยกันส่งเสริมกัน ให้คนไทยด้วยกันเห็นคุณค่าสิ่งดีๆๆที่เรามีกันให้มากขึ้น พี่เชื่อว่า คนไทยจะรักประเทศของเรามากขึ้น รักกันและกันมากขึ้นค่ะ


Kibangkok: อาจารย์ครับ วันนี้ต้องขอขอบพระคุณมากๆๆนะครับที่แบ่งปันเรื่องราวยาและโครงการสมุนไพรที่ 3 จังหวัดชายแดนใต้ให้ผมฟัง ฟังแล้วมีความสุขแทนชาวบ้านที่นั่นจังนะครับ คนไทยโชคดีที่มีของดีๆๆมากมายในประเทศของตน แต่คนไทยก็โชคร้ายที่หลายคนมองไม่เห็นของดีๆๆของประเทศของตน หากเราอยากโชคดี เราคงจะต้องค้นหาและเริ่มมองหาของดีๆๆที่เรามีในประเทศของเรากันครับ เริ่มหาก่อนที่สิ่งดีๆๆในประเทศของเรามันจะหายไป


เภสัชกรแมกไซไซหรือเภสัชกรยิปซี โลกยกย่องเธอมากมาย เธออาจจะมีชื่อที่ผู้คนยกยย่องเธอมากมาย แต่ชีวิตของเธอก็ยังคงเหมือนเดิม เร่ร่อนเหมือนเดิม วิ่งรอกอาสาช่วยคนนั้นคนนี้อยู่ตลอดเวลาแม้สังขารก็ร่วงโรยไปทุกๆๆวัน แต่เธอก็ยังรักที่จะ เร่ร่อนหาความสุขตามอุดมการณ์ของเธอไม่เคยเปลี่ยนแปลง หมอยาคนยาก ที่ยังคง รักในการปรุงยารักษาทั้งโรค รักษาทั้งใจให้ผู้คนหลายล้านคนเพื่อแลกกับความสุขเล็กๆๆน้อย ที่เธอพยามจะเก็บเกี่ยวจนถึงวันสุดท้ายของชีวิตของเธอ เภสัชกรยิปซี คนแบบเธอก็ยังเหลืออยู่ในโลกนี้


ขอบพระคุณภาพสวยๆๆจาก
Share

Bibliography in Thai

article thumbnail10-18 กุมภาพันธุ์ 2556 คณะการแพทย์ศาสตร์ ม.รังสิต จัดกิจกรรมเผยแพร่ความรู้และเทคโนโลยีในการผลิตยาสมุนไพรแด่ชุมชนในสามจังหวัดชายแดนภาคใตั นำทีมโดย ดร.กฤษณา ไกรสินธุ์ คณบดี คณะการแพทย์แผนตะวันออก...

 

 

Go to top