ตอนนี้ดิฉันอยู่ที่ไลบีเรียค่ะ I am working

ไลบีเรีย หนึ่งในประเทศที่ยากจนที่สุดประเทศหนึ่งของโลก ความเป็นอยู่ของประชาชน  ระบบสาธารสุขของประเทศแร้นแค้นมากที่สุดแห่งหนึ่งในแอฟริกา โรคระบาดและโรคเอดส์ซ้ำเติมคร่าชีวิตประชาชนทุกๆๆวัน ชีวิตของเด็กๆๆ และผู้ป่วยที่นั่นน่าสงสารเป็นอย่างมาก ซึ่ง ดร.กฤษณา ไกรสินธุ์ ได้ศึกษาข้อมุลประเทศนี้ ท่านอดใจไม่ได้ที่อยากจะมีโอกาสหยิบยื่นความช่วยเหลือแก่ประชาชนชาวไลบีเรีย

{mosimage}

ในช่วงเดือนเมษายน 2008 ดร.กฤษณาได้ตัดสินใจเดินทางไปบุกเบิกสอนวิธีการผลิตยา เกี่ยวกับโรคเอดส์และโรคมาเลเรียที่ประเทศไลบีเรีย  ขณะที่ ดร.กฤษณา อยู่ที่ไลบีเรีย ท่านได้พยามใช้ชีวิตอย่างทรหด และได้เขียนอีเมลถึงผม(webmaster) เพื่อที่จะแบ่งปันประสบการณ์ให้กับแฟนคลับของเภสัชกรยิปซี

เนื่องจาก ดร.กฤษณา พิมห์ดีดภาษาไทยไม่เป็น ท่านจึงมอบหมายให้ผม ช่วยแปลอีเมลของท่านเป็นภาษาไทย แล้วโพสขึ้นบนเวบไซด์ให้ท่านด้วยครับ ผมหวังว่า อีเมลของ  ดร.กฤษณา คงจะทำให้แฟนๆๆหายคิดถึงนะครับ

{mosimage} 

 ข้อมุลด้านล่างนี้เป็นเนื้อความอีเมลของ ดร.กฤษณา ที่เขียนฝากถึงแฟนๆๆครับ

 

{mosimage} 

เขียน วันที่ 29 เมษายน 2008 

สวัสดีค่ะคุณกิ๊บางกอก

ขอบพระคุณเป็นอย่างมากสำหรับอีเมลและรูปถ่าย ซึ่งดิฉันได้รับเรียบร้อย ขอบพระคุณสำหรับภาพวาดสีพาสเทล(ที่คุณวาดให้ดิฉัน) ดิฉันชอบภาพสีพาสเพลอันนี้มากค่ะ 

ขอโทษด้วยนะครับที่ดิฉันขาดการติดต่อกับคุณเสียตั้งนาน ซึ่งดิฉันกำลังยุ่งอยู่กับเรื่องงานและเดินทางอยุ่ในต่างประเทศ

 {mosimage}

ขณะนี้ดิฉันอยู่ที่ประเทศไลบีเรีย หนึ่งในประเทศที่ยากจนและแร้นแค้นที่สุดของโลกใบนี้ สงครามได้ทำลายชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนจนน่าสงสารและเวทนา ที่นั่นไม่มีไฟฟ้าและน้ำประปา ดิฉันใช้ไฟฟ้าจากแบตเตอรี่รถยนต์ ซึ่งดิฉันใช้แบตเตอรี่ปั่นไฟสำหรับใช้ในที่พัก ที่นั่นไม่มีพัดลม อากาศค่อนข้างร้อนและอบอ้าวซึ่งคุณคงนึกภาพออกว่าความไม่สุขสบายของชีวิตดิฉันเป็นอย่างไรในตอนนี้ ดิฉันต้องตักน้ำจากแม่น้ำสำหรับอาบน้ำและดิฉันถูกจำกัดให้ใช้น้ำได้แค่วันละประมาณแค่ 20 ลิตรเท่านั้น น้ำที่นั่นไม่ค่อยสะอาด ในช่วงแรกหลังอาบน้ำดิฉันมีอากาคันมาก แต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายวัน ร่างกายของดิฉันปรับตัวได้ดีขึ้น อาการต่างๆๆจึงค่อยดีขึ้น อาหารการกินก็เป็นหนึ่งในความยากลำบาก ดิฉันไม่สามารถทานอาหารพื้นเมืองของที่นั่น แม้ว่าจะให้แม่บ้านช่วยปรุงอาหารให้ ดิฉันก็ปวดท้องอย่างรุนแรงจนทำให้ดิฉันต้องเลิกทานอาหารพื้นเมืองไปเลย ดิฉันต้องนำอาหารแห้งที่ดิฉันนำมาจากเมืองไทยมาทาน ซึ่งทุกวันนี้มันก็กำลังใกล้จะหมดลงแล้ว

 {mosimage}

ขีวิตความเป็นอยู่ที่นี่มันแร้นแค้นมากๆๆ มันคือนรกบนดินนี่เอง ดิฉันรู้สึกเศร้าและเสียใจที่ดิฉันได้รับรุ้ถึงชีวิตความเป็นอยุ่ที่แร้นแค้นของผู้คนที่นี่ ถนนหนทางไม่มีไฟส่องทาง บ้านของคนรวยเท่านั้นที่จะสามารถซึ้อเครื่องปั่นไปมาใช้ในบ้าน อำนวยความสะดวกให้กับชีวิต ในสายตาของดิฉัน ประเทศนี้จริงๆๆแล้วสวยงามมาก แต่น่าเสียดายที่การสู้รบและปัญหาการคอรับชั่นทำลายประเทศที่สวยงามนีจนพังพินาศ

พรุ่งนี้ดิฉันจะเดินออกจากไลบีเรีย และจะเดินทางไปประเทศเคนยา และจะอยู่ที่นั่นถึง 3 พ.ค. แล้วจึงจะเดินทางกลับกรุงเทพ หลังจากนั้นวันที่ 5 พ.ค.ดิฉันก็จะเดินทางไปประเทศบูรันดีต่อ ซึ่งเป็นหนึ่งในประเทศที่ยากจนอีกประเทศหนึ่งของโลก ซึ่งประเทศนี้กำลังต่อสู้กันระหว่างคนพื้นเมือง เผ่าฮูตุและทูซี่ 

{mosimage} 

กรุณาช่วยแปลอีเมลของดิฉันและนำไปโพสที่เวบด้วยนะค๊ะ เพื่ออับเดดความเป็นอยุ่ของดิฉันให้กับแฟนคลับของเภสัชกรยิปซี

        

ด้วยความนับถือ

กฤษณา 

 

 

  

29 Apr 2008 

Dear Khun Kibangkok,

         Thank you for your mails, attachments, all are well received and also many thanks for my picture which I like it very much.

          I am very sorry I have not been able to keep in touch sooner than now as I have been very busy with my work and travelling.

        I am now in Liberia, one of the poorest countries on this planet and a war torn country.There is no electricity and running water. I am using car batteries to generate very weak electricity for lighting in the house and of course we can not have electric fan, let alone AC. The weather is very hot and humid so you can imagine how uncomfortable I have been since my arrival to this country. I have to use water from the river nearby to bath and am limited to one bucket (about 20 litres) per day. There are leaves at the bottom of bucket so I feel itching after touching water but after so many days I am used to this water. I once had local food, cooked by a maid and after few hours I had stomach pain and could not eat any local food ever since. Life is extremely difficult here. I brought some dry food from home which will be running out soon. This is a hell on earth. I feel very sad for local people. There is no street light and no electricity in any household but the rich ones can afford generator.The country is very beautiful, unfortunately the fighting has been going on between corrupted politicians and destroyed the whole country.

          I am leaving Liberia tomorrow and will be in Kenya until 3 May, then back to Bangkok only one day as I am leaving again on 5 May to Burundi which is the poorest country in the wolrd and now still fighting between two rival groups ie Hutu and Tutsi.

          I have chance to be on my own and practice Dhamma a lot especially at night when I can not sleep due to the heat and humidity.

          Kindly translate my mail and post in the web so that my fans will know how and where I am now.

          With best regards.

 {mosimage}

           Krisana.


View Larger Map

Share

Bibliography in Thai

article thumbnail10-18 กุมภาพันธุ์ 2556 คณะการแพทย์ศาสตร์ ม.รังสิต จัดกิจกรรมเผยแพร่ความรู้และเทคโนโลยีในการผลิตยาสมุนไพรแด่ชุมชนในสามจังหวัดชายแดนภาคใตั นำทีมโดย ดร.กฤษณา ไกรสินธุ์ คณบดี คณะการแพทย์แผนตะวันออก...

 

 

Go to top